page logo
Maria Skłodowska-Curie

Urodzona w 1867 r. w Warszawie fizyczka i chemiczka. Pochodziła z rodziny nauczycielskiej. Po ukończeniu gimnazjum udzielała korepetycji, potem podjęła pracę jako guwernantka, wspierając finansowo siostrę studiującą medycynę w Paryżu. Po rozlicznych perypetiach sama w 1891 r. także osiadła w Paryżu, gdzie jako pierwsza kobieta w historii zdała egzaminy wstępne na wydziały chemii i fizyki na Sorbonie. Tam uzyskała licencjaty z chemii i fizyki, później z matematyki, oraz poznała przyszłego męża, Piotra Curie, doktoranta Henriego Becquerela. Ten rekomenduje ją swojemu mentorowi. Maria rozpoczyna pracę nad doktoratem, który broni w 1903 r. Badania doprowadziły ją do rozwikłania zagadki prawdopodobnych przyczyn zjawiska radioaktywności jako efektu rozpadu jąder atomowych. Właśnie za opracowanie teorii zjawiska promieniotwórczości wraz z mężem w tym samym roku otrzymuje Nagrodę Nobla z fizyki. Prowadzone badania doprowadzają uczoną do odkrycia najpierw polonu i o wiele bardziej radioaktywnego radu (równolegle kieruje także badaniami nad leczeniem raka za pomocą promieniotwórczości). Za te dokonania Komitet Noblowski honoruje ją po raz drugi, tym razem w dziedzinie chemii, w roku 1911. Dzięki tej nagrodzie w 1914 r. powstał Instytut Radowy, dziś Institut Curie, ośrodek naukowy skupiający uczonych prowadzących badania z zakresu chemii, fizyki i medycyny. Podczas wojny porzuciła pracę naukową, zajmując się organizacją przyfrontowych sal rentgenowskich i samochodowych laboratoriów. Po wojnie wróciła do kierowania Instytutem oraz prowadzenia fundacji, która zajmowała się tworzeniem ośrodków leczenia chorób nowotworowych. Zmarła na białaczkę w 1934 r. w alpejskiej klinice w Passy. Chorobę najpewniej wywołały wysokie dawki promieniowania pochłonięte podczas prowadzonych badań.

Share on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Print this page