page logo
J. Robert Oppenheimer

Urodzony w Nowym Jorku w 1904 r., najstarszy syn niemieckich Żydów – malarki i importera wyrobów włókienniczych. Studiował chemię na Uniwersytecie Harvarda, w trakcie studiów, które ukończył w 1925 r., zainteresował się także fizyką. Po ich ukończeniu wyjechał do Europy; niedługo zagrzał miejsce w Laboratorium Cavendisha w Cambridge. Tytuł doktora uzyskał w 1927 r. w Getyndze, głównym podówczas ośrodku fizyki teoretycznej. Następnie powrócił do Stanów Zjednoczonych. Do 1947 r. był profesorem Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley, wykładał także w California Institute of Technology. W owym czasie jego praca koncentrowała się na zagadnieniach astrofizyki, fizyki jądrowej, spektroskopii i teorii pól kwantowych. W latach 30. XX w. jako pierwszy zasugerował istnienie czarnych dziur. Już w początkach II wojny światowej włączył się w badania prowadzące do powstania broni atomowej. W czerwcu 1942 r. został kierownikiem naukowym projektu „Manhattan”. Wedle jego wskazań zbudowane zostały laboratoria w Los Alamos. 16 lipca 1945 r. naukowcy tam pracujący przeprowadzili pierwszą eksplozję nuklearną w Alamagordo. Oppenheimer, sam określany mianem ojca bomby atomowej, nazwał zakończoną powodzeniem próbę „Trinity”. Po udanym wybuchu miał wypowiedzieć słowa pochodzące ze świętej księgi hinduizmu, „Bhagawadgity”: „Jasność tysiąca słońc rozbłysłych na niebie oddaje moc Jego potęgi. Teraz stałem się Śmiercią, niszczycielem światów”. Po wojnie Oppenheimer został przewodniczącym komitetu doradczego Komisji Energii Atomowej. Występował wówczas przeciwko rozwojowi badań nad bombą wodorową i głosił potrzebę kontroli zbrojeń atomowych. W 1953 r. na skutek tych poglądów został oskarżony o komunistyczne sympatie i pozbawiony dostępu do dokumentów państwowych. Swoistą rehabilitacją było przyznanie mu przez prezydenta Lyndona Johnsona Nagrody Enrico Fermiego. Do 1966 r. wykładał w Princeton. Zmarł rok później na raka krtani.

Share on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Print this page