Polska odkrywczyni radu i polonu, która dwukrotnie zdobyła nagrodę Nobla, urodziła się 7 listopada 1867 roku w Warszawie.

Maria Skłodowska-Curie pochodziła ze znanej drobnoszlacheckiej rodziny nauczycielskiej. Po ukończeniu z wyróżeniniem prestiżowego gimnazjum, zarabiała udzielając korepetycji. Następnie, pracowała jako guwernantka u dalszych krewnych ojca w Krakowie i Sopocie. Do Warszawy, Maria Skłodowska-Curie wróciła w 1889 roku i rozpoczęła pierwsze prace naukowe z chemii i fizyki, korzystając z pracowni naukowej Muzeum Przemysłu i Rolnictwa.

Wskutek licznych zawirowań życiowych, zdecydowała się przeprowadzić do Paryża. Po przyjeździe do Paryża, zdała w 1891 r. egzaminy wstępne na Sorbonę, dostając się na wydział fizyki i chemii. Uczyniła to jako pierwsza kobieta w historii. Dwa lata później uzyskała dyplom licencjacki z fizyki, a po kolejnym roku z matematyki. W tym samym czasie rozpoczeła pracę w przemysłowym laboratorium Lippmana.

W 1894 r. na Sorbonie, poznała doktoranta Piotra Curie, za którego rok poźniej wyszła za mąż. Piotr Curie zarekomendował Marię Skłodowską swojemu promotorowi, Henriemu Becquerelowi. Dzięki temu, zaproponowano jej podjęcie studiów doktorskich pod jego opieką. Prace nad doktoratem, którego temat był pozornie nieciekawy i żmudny, doprowadziły Marię Skłodowską – Curie do zdefiniowania radioaktywności, jako efektu rozpadu jąder atomowych. Do zespołu, który prowadził te prace dołączył później również Piotr Curie. W czasie badania radioaktywnośći rudy uranowej, odkryli polon, a następnie znacznie bardziej promienotwórczy rad. To właśnie w związku z tymi badaniami Skłodowska-Curie zaproponowała termin „radioaktywny" na określenie właściwości emisji promieniowania. Za te odkrycia, w 1903 r. wraz Piotrem Curie i Henrykiem Becquerelem z roku 1903 kiedy to Skłodowska otrzymała nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki, stając się pierwszą kobietą na świecie, której przyznano to wyróżnienie. Do dziś jest jedyną, która posiada dwie nagrody Nobla w dwóch różnych dziedzinach naukowych.

Niedługo później została kierownikiem laboratorium w katedrze fizyki utworzonej na Sorbonie specjalnie dla jej męża. Po tragicznej śmierci Piotra Curie w 1906 r., Polka objęła po nim kierownictwo katedry. W efekcie tego awansu, stała się pierwszą w historii Sorbony kobietą z tytułem profesora.

W 1911 otrzymała drugą Nagrodę Nobla, tym razem w dziedzinie chemii. Na fali tego sukcesu, udało jej się przekonać władze francuskie do rozpoczęcia w 1912 r. budowy Instytutu Radowego w Paryżu. Instytut miał skupiać badania z zakresu medycyny, fizyki i chemii. Do dziś ukończyło go czworo noblistów. Placówka nosi obecnie nazwęInstitut Curie.

4 lipca 1934 roku umiera na białaczkę w alpejskiej klinice Sancellemoz w Passy.
Zostaje pochowana w Sceaux pod Paryżem, we wspólnym grobie z mężem. Niezwykle skromnej ceremonii uczestniczy tylko najbliższa rodzina. Uczeni spoczywają tam do kwietnia 1995 roku, wtedy ich prochy przeniesiono do paryskiego Panteonu.

Jako naukowiec zrewolucjonizowała podejście do atomu. Wcześniej uważano, że jest to cząsteczka niezmienna, tymczasem badania Skłodowskiej-Curie dowiodły, że atom posiada „życie wewnętrzne”. Polka wykazała się prawdziwie pozytywistycznym etosem pracy. Poświeciła wiele godzin i wysiłku na badania naukowe, na których efekty trzeba było długo i cierpliwie czekać.

Polska noblitska wyprzedzałą swoją epokę nie tylko naukowo. Maria Skłodowska Curie miała bardzo nowoczesny sposób patrzenia na świat i nie bała się wykraczać poza narzucone bariery. Była pionierem jako naukowiec, ale również jako kobieta i Polka. Całe jej życie polegało na pokonywaniu granic, dzięki czemu osiągnęła sukces oraz międzynarodową sławę.

Share on FacebookTweet about this on TwitterGoogle+Print this page