13 stycznia 2009 r. Rada Ministrów podjęła Uchwałę Nr 4/2009 w sprawie działań podejmowanych w zakresie rozwoju energetyki jądrowej, zaś 12 maja 2009 r. wydała Rozporządzenie w sprawie ustanowienia Pełnomocnika Rządu do spraw Polskiej Energetyki Jądrowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 72, poz. 622), któremu powierzyła opracowanie PPEJ.

Pełnomocnik, zgodnie z treścią rozporządzenia, realizował zadania dotyczące rozwoju i wdrażania energetyki jądrowej, w tym w zakresie określonym w polityce energetycznej państwa w rozumieniu art. 14 Ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne(tj. Dz.U. z 2012 r. Nr 1059 z późn. zm.). Do jego zadań należało przygotowanie i przedstawienie Radzie Ministrów projektu PPEJ. Pełnomocnik koordynował i monitorował  realizację działań organów administracji rządowej na rzecz przygotowania otoczenia regulacyjnego i instytucjonalnego, koniecznych do uruchomienia PPEJ oraz przygotowania i budowy energetycznych obiektów jądrowych.

19 maja 2009 r. na stanowisko Pełnomocnika została powołana Hanna Trojanowska. 

Uchwała Rady Ministrów nr 4/2009 z dnia 13 stycznia 2009 r.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 maja 2009 r.

Ustawa Prawo energetyczne

Z uwagi na interdyscyplinarny charakter PPEJ opracowanie jego projektu wymagało współpracy Pełnomocnika Rządu z ministerstwami oraz podmiotami zaangażowanymi w jego późniejszą realizację.

21 lipca 2009 r. Minister Gospodarki podpisał zarządzenie w sprawie utworzenia Społecznego Zespołu Doradców przy Pełnomocniku Rządu ds. Polskiej Energetyki Jądrowej.

28 stycznia 2014 r. Rada Ministrów podjęła uchwałę nr 15/2014 w sprawie programu wieloletniego pod nazwą ”Program polskiej energetyki jądrowej” (M.P. z 2014 r. poz. 502) realizowanego przez Ministra Gospodarki. Program określa m.in. harmonogram wybudowania dwóch elektrowni jądrowych oraz przygotowania pod te inwestycje infrastruktury regulacyjneji organizacyjnej. W dokumencie zostały ustalone role oraz zakres odpowiedzialności instytucji odpowiedzialnych za wdrożenie Programu, a także kwestie związane z zapewnieniem bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej. Program zawiera również: uzasadnienie ekonomiczne wdrażania budowy energetyki jądrowej w Polsce i możliwości jej finansowania oraz sposoby postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi.

11 kwietnia 2014 r. Hanna Trojanowska, w związku z wypełnieniem powierzonych jej zadań, decyzją Prezesa Rady Ministrów, zakończyła pracę jako Pełnomocnik Rządu ds. Polskiej Energetyki Jądrowej.

Uchwała Rady Ministrów nr 15/2014 w sprawie programu wieloletniego pod nazwą „Program Polskiej Energetyki Jądrowej

W październiku 2020 roku Rada Ministrów przyjęła aktualizację Programu PEJ z 2014 roku. Aktualizacja PPEJ zakłada budowę reaktorów jądrowych o łącznej mocy od 6 do 9 GWe, w oparciu o sprawdzone, wielkoskalowe, wodno-ciśnieniowe reaktory jądrowe generacji III i III+ (PWR). Pierwszy z nich miałby ruszyć w 2033 roku. Nowy harmonogram projektu jądrowego przewiduje także wybór technologii w 2021 roku. Kolejnym krokiem miałoby być zatwierdzenie wyboru lokalizacji pierwszej polskiej elektrowni jądrowej, podpisanie umowy z dostawcą technologii i głównym wykonawcą (2022 rok).

Wdrożenie energetyki jądrowej w naszym kraju opiera się na trzech filarach, którymi są: bezpieczeństwo energetyczne, klimat i środowisko oraz ekonomia.

1) W zakresie bezpieczeństwa wdrożenie energetyki jądrowej do struktury paliwowej naszego kraju wpłynie znacząco na podniesienie poziomu bezpieczeństwa energetycznego Polski poprzez zwiększenie poziomu dywersyfikacji zarówno bazy paliwowej w elektroenergetyce, jak i kierunków dostaw nośników energii pierwotnej. Umożliwi również zastąpienie starzejących się wysokoemisyjnych bloków węglowych nowymi jednostkami bezemisyjnymi, pracującymi również w podstawie systemu.

2) W kontekście klimatu i środowiska energetyka jądrowa przybliży Polskę do osiągnięcia celów klimatycznych poprzez obniżenie szkodliwych emisji gazów do atmosfery oraz niskie środowiskowe koszty społeczne.

3) W aspekcie ekonomicznym zaś, elektrownie jądrowe, jako najtańsze źródło energii przy uwzględnieniu pełnego rachunku kosztów (inwestorskich, systemowych, sieciowych, środowiskowych, zdrowotnych oraz innych zewnętrznych), mogą zahamować wzrost kosztów energii dla odbiorców, a nawet je obniżyć.